12 sierpnia 2013

Rozdział II

Rozdział II

Najlepszym przyjacielem jest ten, kto nie pytając o powód twego smutku, potrafi sprawić, że znów wraca radość.
[ Św. Jan Bosko ]

 

 

 

Obudziłam się bardzo wcześnie jak na siebie, bo była 10:53 a.m . Wstałam z łóżka i poszłam powolnym krokiem do kuchni.
- oo dzień dobry śpiąca królewno – powiedział Niall??  I reszta chłopaków SĄ w domu??- dzień dobry, to wy nie na wywiadzie?? – spytałam mocno zdziwiona- my już po, przecież jest już … - Zayn zerknął na zegarek – 2:39p.m
- co?! – krzyknęłam
- ładną masz piżamkę – powiedział Zayn- o ku… - powstrzymałam się i pobiegłam szybko do pokoju się przebrać. Poszłam do łazienki umyłam się, lekko się umalowałam i podkręciłam włosy. Szybko wyszłam z niej i pobiegłam do garderoby, lekko się zdziwiłam, bo większość rzeczy nie była moja. Mówi się trudno, zerknęłam na okno i pogoda była ładna, wiec ubrałam się w ten zestaw. Potem zeszłam na śniadanie, a tak właściwie to obiad, który zrobił Hazza.- no wreszcie przyszłaś, zaraz obiad ci wystygnie. – powiedział Hazza- mhm – tylko to powiedziałam i zaczełam jeść- co ty taka mało mówna?? – spytał- bo nie ma z kim rozmawiać – powiedziałam lekko zirytowana- jak to nie ma, przecież jestem ja – powiedział z uśmiechem- ha ha ha – powiedziałam z sarkazmem – bardzo bym chciała, ale nie mam o czym z tobą rozmawiać- a właśnie, że mamy – powiedział stanowczym głosem – po co tu chcesz sprowadzić Mel??- bo nie chce siedzieć tu sama jak jakaś debilka – uśmiechnęłam sztucznie i na krótko- ale ja nie chce żeby ona tu przyjechała – powiedział lekko obrażony- zachowujesz się jak dziecko pięcioletnie – powiedziałam -  przecież wiem że ona ci się podoba od dawna, więc czemu ty jej tego nie powiesz??- nie zachowuje się jak pięciolatek, nie powiem jej, bo ona i tak nie czuje tego co ja – powiedział ze smutna miną- a skąd to niby wiesz??? – spytałam- bo widzę, a z reszta teraz jestem z Tay – powiedział się i poszedł do salonuJa dokończyłam obiad i poszłam na chwilkę do pokoju, żeby sprawdzić jak jest na dworze. Wyszłam na balkon i okazało się, że mimo świecącego słońca jest za chłodno na to w co jestem ubrana. Poszłam po raz drugi do swojej garderoby i wybrałam ten zestaw. Wyprostowałam włosy i zaplotła jednego warkoczyka od grzywki i rozpuściłam resztę włosów. Zeszłam na dół i poszłam od razu założyć buty.- gdzie się wybierasz???- usłyszałam głos Hazzy
- a co cię to??- krzyknęłam i wyszłam  trzaskając drzwiami.Szłam sama nie wiem gdzie, po prostu chciałam zostać sama. Miałam dość tego wszystkiego, chciałabym wrócić do domu do Holmes Chapel. W końcu postanowiłam pójść do parku. Jak już tam doszłam, znalazłam jedyną wolną ławkę koło fontanny usiadłam na niej i wyjełam telefon żeby zadzwonić do Mel.- hej Mel-o hej Eve – powiedziała – co tam u cb slychać?? Kiedy wracasz??- ja już nie wracam do Holmes Chapel, bynajmniej do póki nie skończę osiemnastki- powiedziałam prawie przez łzy- czemu?? – spytalam ze zdziwieniem Mel
- moi rodzice umarli jak jechaliśmy do Hazzy i to wszystko przez niego, gdyby nie zadzwonił do Robina to bym już dawno była w domu – teraz to już ryczałam- nie płacz i nie mów tak – powiedziała
- a i mam dla ciebie wiadomość, masz się pakować i przyjeżdżać tu do mnie do Londynu i to natychmiast  - powiedziałam do Mel
- ok. to kiedy mogę przyjechać?? – spytała
- nawet i dziś – powiedziałam i już mi się nawet humor poprawił- dziś nie, ale jutro będę już u ciebie ,ok.??- dobra, będę czekać – powiedziałam z uśmiechem- tu jesteś – usłyszałam głos Zayna, który szedł w moja stronę- muszę kończyć Mel – powiedziałam z pośpiechem – to jak będziesz dojeżdżać to zadzwoń- dobra, pa –powiedziała i się rozłączyła- czemu uciekłaś z domu?? – spytała się mulat siedzący już obok mnie .-  ja nie uciekłam z domu tylko kulturalnie wyszłam domu, jak normalna nastolatka- uśmiechnęłam się
- ok., czyli Harry trochę przesadził z tym, że uciekłaś- powiedział mulat- tak – spuściłam głowe – możesz mnie zostawić??- czemu?? – po co oni zadają takie pytania- bo chcę pobyć sama – powiedziałam nie patrząc na niego- niech ci będzie, ale masz wrócić za pół godziny – powiedział poważnie- wrócę kiedy chcę, nikt mi nie będzie mówił kiedy mam wracać – powiedziałam oschle
-ok. niech ci będzie, Nara – powiedział i poszedłWreszcie zostałam sama, siedziałam na ławce i patrzyłam się na fontannę. Po pewnym czasie zaczęłam płakać i razem ze mną cały Londyn pogrążył się w deszczu. Siedziałam tam i patrzyłam jak inni ludzie uciekają przed deszczem lub uciekając kryją się pod torebkami, teczkami lub pod drzewami. Moim zdaniem to głupie uciekać przed deszczem, bo się przed nim nie ucieknie. Moje przemyślenia przerwało kładzenie kurtki i obejmowanie mnie. Zerknęłam w stronę tej osoby.- Niall co ty tu robisz?? – spytałam zdziwiona- przyszedłem po ciebie – spuścił lekko głowę – pada deszcz i nie chce żebyś się przeziębiła, a i Zayn powiedział, że nie da się ciebie zciągnąć do domu – teraz już mogłam patrzeć w jego błękitne tęczówki, choć deszcz troszeczkę mi przeszkadzał
-aha, i mówił prawdę, co do tego, że nie dam się zaciągnąć do domu – powiedziałam lekko się uśmiechając- to się zaraz przekonamy – wstał, złapał mnie w pasie i skierował się w stronę domuSzliśmy trochę długo, bo stawiałam lekki opór. Ja oczywiście cały czas się śmiałam, on tak samo. Kiedy weszliśmy do domu, nie puścił mnie tylko zaniósł mnie do mojego pokoju. Postawił mnie i wyszedł zamykając za sobą drzwi.- nie wypuszczę cię dopóki się nie przebierzesz – powiedział nieco poważniej, ale i tak dało się jeszcze w jego głosie usłyszeć rozbawienie.- to się nie przebieram – powiedziałam śmiejąc się- to zaraz pójdę tam do ciebie i cię ubiorę – teraz to i on zaczął się śmiać- ok. to choć mnie przebrać, bo mi się nie chce- zaśmiałam się- nikt nikogo nie będzie przebierać – usłyszałam głos Hazzy – widzę cię za pięć minut przebraną suche rzeczy w moim pokoju- nie będziesz mi mówił co mam robić !! – krzyknęłam  i teraz to naprawdę nie będę się przebierać- bo zaraz tam wejdę i się policzymy!!! – wykrzyczał- Harry przestań krzykiem tu nic nie załatwisz – to chyba był Lou
 - oj przestań gadać Lou, bo mam twojego gadania po dziurki w nosie – powiedział prawie krzycząc Hazza na Lou- to sobie je wyczyść – powiedział już śmiejąc się
Postanowiłam się jednak przebrać, ale nigdzie nie będę szła. Poszłam do łazienki, wzięłam szybki prysznic i w ręczniku powędrowałam do swojej garderoby. Wybrałam  piżamkę i ją założyłam. Wyszłam z garderoby i poszłam od razu do łóżka spać. Słyszałam jak do mojego pokoju ktoś wchodził ze dwa razy, pierwszym razem chyba to był Hazza, bo drzwi były otworzone z impetem. Drugim razem to był Niall, ponieważ poznałam po głosie, pytał się mnie czy śpię. Potem już nic nie słyszałam, bo Morfeusz zaprowadził mnie do krainy snów.


------------------------------------------------------------------------------------------------------------hej dodaję dziś następny rozdzialik, w sobotę wyjeżdżam nad morzę więc nie wiem kiedy dodam następny rozdział na tym blogu i na drugim moim blogu. postaram się dodać jeszcze po jednym za nim wyjadę.
pozdrawiam Nadia :*

07 sierpnia 2013

Rozdział I

Rozdział I
Nie sztuką jest uśmiechać się kiedy jesteś szczęśliwy. Najtrudniej jest uśmiechnąć się, kiedy wcale nie masz na to ochoty.
[ *** ]



* 2 tygodnie wcześniej *

Wstałam wcześnie rano, żeby się spakować, bo wczoraj mi się nie chciał. Dopiero po dwóch godzinach spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy. Na moje nie szczęście mama usłyszała moje krzątanie się po pokoju, no i przy okazji do naszego wyjazdu zostało tylko półtorej godziny
- córciu pośpiesz się – krzyknęła mama z dołu
- przecież się śpieszę – odkrzyknęłam do mamy.
Weszłam do łazienki umyłam się i poszłam do pokoju po ciuchy, żeby się ubrać w to. Potem szybko wzięłam i spakowałam telefon słuchawki itp. do swojej torebki i szybko zbiegłam na duł na śniadanie, bo zostało mi jakieś piętnaście minut.
- no nareszcie zeszłaś córciu, co ty tak długo robiłaś?? – dopytywała się mama
- no musiałam się spakować, bo wczoraj zapomniałam, no i też musiałam się umyć.- odpowiedziałam mamie jedząc płatki.
Po zjedzeniu śniadania poszłam jeszcze raz do swojego pokoju po walizkę. Cieszyłam się trochę z tego wyjazdu, bo spędzę go pomiędzy sławnymi osobami, ale nie pasowało mi to, że to będę musiała spędzić każdy dzień z moim „kochanym braciszkiem” czujecie ten sarkazm? Mamy tam pojechać, bo jesteśmy zaproszeni na galę z Harrym, jego zespołem i ich rodzinami. Mają tam dwie czy tam trzy nominacje, ale nie słucham rodziców, gdy zaczynają mówić o nim, bo mnie aż mdli gdy słyszę ich zadowolenie w głosie. Zawsze są z niego zadowoleni, on zawsze był oczkiem w głowie rodziców, często przez to płakałam nocami, ale w końcu powiedziałam sobie, że nie mam po co płakać. A z resztą po co mam o tym mówić, więc wzięłam walizkę i poszłam ją zanieść do samochodu.
- mamo już jestem spakowana i możemy jechać. – powiedziałam wchodząc do domu
- dobrze, więc jedziemy – powiedział Robin ( to jest nasz ojczym, owszem mówię o nim i o mamie jako rodzicach, bo on jest w końcu moim ojczymem )
Poszliśmy do samochodu i pojechaliśmy do … sorry  ale nie wymówię jego imienia podczas jazdy, bo jeszcze zwymiotuję. Jak jechaliśmy ja słuchałam muzyki, mama spała, była bardzo zmęczona , bo całą noc nie zmrużyła oka. Całą noc siedziała i pakowała. Robin siedział za kółkiem, w pewnej chwili odkręcił się i zaczął coś do mnie mówić
- nie słyszę cię – krzyknęłam – słucham muzyki – zdjęłam słuchawki  - co tam?
- Harry chce z tobą…
- uważaj!!!!!!  - krzyknęłam, przerywając mu .
Z drugiej strony jechał bus, potem jak to krzyknęłam, widziałam tylko ciemność.

* 2 dni po wypadku *

Obudziłam się naprawdę się obudziłam, tyle tylko gdzie ja jestem??? I dlaczego widzę swoje ciało leżące na łóżku??? Czy ja umarłam???  Nie, aparatura działa jak trzeba, bo widzę powykrzywiane linie, a nie prostą. Hm??? O lekarz idzie zaraz się go zapytam co się dzieje.
- panie doktorze mam pytanie co się dzieje?? – spytałam doktora wchodzącego z … Harrym???
- panie doktorze i co z moja siostrą??- spytał Harry
- jest w śpiączce jeszcze po operacji, ale niedługo powinna się wybudzić – powiedział doktor – a co do pańskich rodziców to do którego domu pogrzebowego mamy ich przewieźć??
- co?? Rodzice nie żyją?? – płakałam – nie tylko nie to, to przez ciebie – podeszłam do niego i go spróbowałam uderzyć, ale rękami przeszła przez niego – niech ja tylko wstanę to ci kości połamię!!!
- nie musicie zawozić rodziców do domu pogrzebowego, bo sami mają przyjechać – odpowiedział lekarzowi


- proszę obudzi się Eve nie chcę cię stracić, już i tak dużo straciłem i ty też, proszę jeśli mnie słyszysz ściśnij moją dłoń – sam ją ścisnął, chwilę potem ścisnęłam mu dłoń i otworzyłam oczy
Harry chyba  nie poczuł mojego uścisku, bo płakał trzymając swoimi dłońmi moją. Podniosłam drugą rękę i uderzyłam go, teraz mogłam i trafiłam.
- Eve, jak ja się cieszę, że żyjesz i się obudziłaś – podniósł głowę i się … uśmiechnął??
- a ja nie, przez ciebie oni nie żyją!! Ty ich zabiłeś, po co do nich dzwoniłeś?! – zaczęłam się wydzierać jak jakaś opętana, ale inaczej nie mogłam
- skąd wiesz, że rodzice nie żyją?? Przecież … nie … ty co wszystko słyszałaś??- spytał zdziwiony
- nie, nie tylko ja widziałam jak rozmawiasz z lekarzem i nawet próbowałam cie uderzyć, ale nie mogłam – zaczęłam płakać
- cii … spokojnie … nie płacz wszystko się ułoży – podszedł i chciał mnie przytulić, ale ja go odepchnęłam
- zostaw mnie zabójco!! Po co do nich dzwoniłeś?!  Gdybyś nie zadzwonił to by nie było w ogóle sprawy, rodzice by żyli !!!!!  - krzyczałam przez łzy


* Chwila obecna *

Wreszcie mnie wypuszczają z tego wariatkowa ( szpitala ), mam już go dość, siedziałam tu dwa tygodnie. Teraz wrócę do pustego domu, boję się, nie chce mieszkać sama, a z Harrym nie zamieszkam, ale pewnie będę musiała, bo jestem niepełnoletnia. Nie byłam tez na pogrzebie moich rodziców, bo stwierdzono, że przeszłam poważną operację i nie mogę wyjść. Lekko się wkurzyłam, bo chciałam się pożegnać z rodzicami ten ostatni raz.
- gotowa – wyrwał mnie z moich rozmyślań Harry – śpieszę się się trochę, więc mogłabyś się trochę pośpieszyć?
- ale ja nie dam rady, bo mi jeszcze nie dali wypisu, a bez niego nie mogę wyjść – trochę się z tego nie cieszyłam, że jeszcze mi nie przynieśli tego wypisu
- wiesz co to ja może poproszę któregoś z chłopaków?- poruszył śmiesznie brwiami
- ale po co poradzę sobie, przecież lotnisko nie jest tak daleko- uśmiechnęłam się
- jakie lotnisko?? – zapytał zdziwiony
- wracam do Holmes Chaples, przecież tam mieszkam i będę mieszkać – prychnęłam jak skończyłam mówić
- nie, nie wyrażam zgody, teraz jesteś pod moją opieką i zostajesz tu w Londynie – widziałam jak mu żyłka na szyi lekko drgać
- ale … - przerwał moi
- nie ma żadnego ale, zrozumiano?? – podniósł brwi i otworzył szeroko oczy – jedziesz do naszego domu, tam gdzie będę miał cię przy sobie.
- Harry !! – krzyknęłam- ja chcę wrócić do domu – no i się rozryczałam
- cii … - podszedł do mnie Harry i przytulił – wszystko się jakoś ułoży … musi się ułożyć
- wiem  - uśmiechnęłam się  - Zayn, Niall co wy tu robicie??
- a przyszliśmy cię odwiedzić – uśmiechnął się mulat
- nom … prawda … co  mówi … Zayn – powiedział  Niall przeżuwając chyba batona.
Przez te całe dwa tygodnie strasznie się zżyliśmy z Zaynem  i Niallem. Owszem przychodziła reszta chłopaków, ale ta dwójka, ah przepraszam trójka przychodzili dzień w dzień. Bardzo się cieszyła z tych odwiedzin, na początku w ogóle nie była przekonana do tych chłopaków, bo myślałam, że tez są tacy głupi i bezmyślni jak mój „ kochany „ braciszek. Może są trochę bardzo  roztrzepani i zwariowani, ale to jest u nich fajne, bo potrafią rozbawić w pięć sekund człowieka do łez, hehe.
- pojedziesz z chłopakami do nas, pokażą ci który pokój jest twój, a i są już w nim twoje rzeczy – uśmiechnął się – ja już muszę lecieć siostra, bo mam bardzo ważne spotkanie
- dobra, dobra, leć tylko w kapustę nie wleć  - uśmiechnęłam się i poczochrałam mu jego loczki
- a ja już ci coś mówiłem na temat moich loczków – zrobiła poważną minę – nie wolno ich tykać nikomu
- ta jasne, bo ci już uwierzę – odkręciłam się od Hazzy i poszłam w stronę chłopaków. – pa do zobaczenia w domu.
- pa – przesłał mi buziaka. Dziwne jak nawet jak na niego, ale co tam
Z chłopakami czekaliśmy jeszcze na mój wypis z jakieś pół godziny potem pojechaliśmy do ich naszego domu. Jak dojechaliśmy chłopaki pokazali mi co jest na dole. Szczerze mówiąc to był wielgaśny salon, kuchnia, jadalnia i toaleta. Na górze było strasznie dużo drzwi, a moimi drzwiami okazały się trzecie po prawo( prawa strona była zawsze tą moja szczęśliwą ). Mój pokój był wspaniały, Harry naprawdę się wykazał. Jak weszłam moim oczom ukazały się najpierw jedne drzwi, które były od łazienki, potem drzwi od garderoby i na samym końcu przeźroczyste drzwi od balkonu. Jak tylko wróci będę musiała mu podziękować ( pewnie się dziwicie na te słowa, no ale to w końcu mój starszy, głupkowaty brat, stara się teraz dla mnie). Gdy skończyłam oglądać swój pokój, zeszliśmy z chłopakami do salonu. Po jakiejś godzinie dołączyła do nasz prawie całe One Direction ze swoimi dziewczynami ( czyli Louis z Eleanor, Liam z Danielle i do Zayna przyszła Perrie ), było całkiem fajnie. Siedzieliśmy w salonie oglądaliśmy komedię, zajadaliśmy się chipsami, żelkami itp. Było naprawdę fajnie, śmieliśmy się, ale niestety dopóki Harry nie przyszedł z jakąś dziewczyną, w tedy każdy spoważniał.
- hej wszystkim – powiedział – pamiętacie Taylor??
- hej – odpowiedzieli wszyscy chórem
- Eve choć tu do mnie na chwilę, chce ci kogoś przedstawić – zawołał do mnie
- nie, nie mam ochoty nikogo poznawać, a z resztą już mówiłeś i teraz sobie przypominam to chude coś. – uśmiechnęła się sztucznie – a i bym zapomniała zapraszam tu Mel.
- choć tu mi zaraz i proszę nie mów tak do Tay – powiedział już nie co  uniesionym głosem – i pytałaś się chłopaków?? Bo to w końcu też ich dom, a ja się nie zgadzam.
- chłopaki mam pytanko może tu do mnie wpaść moja najlepsza koleżanka, będzie spać ze mną i nie będzie nikomu wadzić- zrobiłam minkę kota ze Shreka – prrroooszęęę
- okej może przyjechać, nam nie będzie przeszkadzać – odezwał się Li
- nom, a tak poza tym to mamy jeszcze parę wolnych pokoi, więc nie będzie musiała spać z tobą – powiedział uśmiechnięty pasiasty
- dzięki chłopaki – uśmiechnęłam się do nich – więc Harry nie masz innego wyjścia tylko się zgodzić
- dobra niech ci będzie, ale nic więcej ode mnie nie chciej, bo nic ci nie dam – puścił mi ironiczny uśmiech – choć Tay- wziął dziewczynę i pociągnął ją na górę
- a kto to jest ???- spytałam podnosząc jedną brew
- to Taylor Swift, piosenkarka , a i teraz dziewczyna Hazzy – powiedział Zayn
- aha, to że jest to ta denna, szczupła larwa czyli Swift to, to akurat wiedziałam – przeszły ją ciarki jak wypowiedziała jej nazwisko – ale że ona chodzi z moim bratem to akurat nie
- o to ty jej nie lubisz?? – spytała El
- no jakoś nie mogę pojąć jej głupio rozumowania jeżeli chodzi o chłopaków – przewróciłam teatralnie i znów zaczęłam swój monolog – i w dodatku pisać o nich piosenki jak zerwie z nimi to moim zdaniem jest chore – pokręciłam głową – z reszta te jej piosenki teraz są denne, na początku były do wytrzymania, a teraz nawet mój chomik jak usłyszał jej piosenkę to mi zszedł – zaśmiałam się, a później cała reszta.  – a wy ją trawicie??
- my ?? – spytał ironicznie Louis – my jej nienawidzimy
- czyli jest osiem osób w tym domu , które nie trawią tej chudej szkapy?? –ostatnie słowa powiedziałam troszkę głośniej – fajnie, że tylko ja jej nie mogę znieść
- to co teraz robimy??- spytała Dan
- a może zagramy w butelkę ?- spytałam
- tak – powiedział po raz pierwszy Niall – będzie fajnie
- okej, czyli gramy w butelkę ??–  uśmiechnęłam się do wszystkich, a oni pokiwali głowami na tak – to kto przyniesie butelkę, bo ja nie wiem gdzie mogę znaleźć .
- to Louis idź o butelkę- poprosił Liam
- dobra – powiedział Lou
Louis nie wracał za szybko, więc El poszła po niego. Wrócili razem po jakiś pięciu minutach, usiedliśmy w kółku. Pierwszy zaczynał kręcić Lou i wypadło na mnie
- to Eve, pytanie czy zadanie?? – uśmiechnął się zadziornie
- hmm… pytanie – uśmiechnęłam się
- to … hm … - myślał, chyba sądził, że wybiorę zadanie, ja na szczęście nie jestem taka głupia – to czy podoba ci się … nie , coś innego … hm …
- oj proszę to nie musi być tak trudne?? – spytałam ironicznie

- no dobra to na początek dam ci coś łatwego – powiedział i się uśmiechnął – prowadzisz pamiętnik?

- no jasne, że … - krótka przerwa- nie

- szkoda – powiedział zawiedziony Lou. Wzięłam od niego butelkę

- kręcę – krzyknęłam, trafiło na Lou – super, pytanie czy zadanie???

- zad … nie pytanie –powiedział

- okej, czy podoba ci się Taylor?? –spytałam i po chwili wybuchłam śmiechem

- fuuuuuj, nie, to coś?? – spytał ze wstrętem -  Nigdy, a z resztą mam swoją piękną i niepowtarzalną dziewczynę, którą kocham nad życie. – uśmiechnął się i pocałował El w policzek

- okej – uśmiechnęłam się do dziewczyny i jej chłopaka widząc jak się mocno kochają

Przez kolejne osiem kolejek nikt mnie nie wylosował, fajnie było posłuchać tych wszystkich rzeczy. Po raz kolejny wypadło na Zayna.

- pytanie czy zadanie?? – spytała Dan

- niech będzie zadanie, bo ty jesteś dziewczyną i się twoich zadań nie boję – uśmiechnął się do brunetki

- to się jeszcze zdziwisz kochany – uśmiechnęła się zadziornie,

- „co oni mają z tymi uśmiechami” – zapytałam się w myślach

- masz pocałować … - zamyśliła się z uśmiechem – przepraszam Perrie, masz pocałować Eve – powiedziała

Podszedł do mnie lekko ujął moja twarz w ręce, a w końcu zaczął przybliżać swoja do mojej i złączył swoje usta z moimi.

- Zayna, zabieraj te swoje łapy od mojej siostry!!! – krzyknął Harry, a my się oderwaliśmy od siebie -  masz przecież Perrie. I w dodatku całujesz moją mała siostrę na jej oczach, jak ci nie wstyd?? – spytała rozjuszony

- przestań Harry, to tylko zabawa – powiedziałam

- no właśnie, my tylko gramy w butelkę – dodał Louis

- to co, ale ona jest na to za młoda  - powiedział Harry, był jeszcze zdenerwowany

- a ty to niby taki święty jesteś?? To niby co robiłeś z tym szczupakiem na górze tak długo??  – spytałam – i po pierwsze  nie jestem na to za młoda, po drugie nie wtrącaj się tam gdzie cię nie proszono! - krzyknęłam na niego

- a co cię to młoda obchodzi co ja z nią tam robiłem!! – krzyknął – i już ci coś mówiłem na temat wyzwisk na Taylor

- a ja mam to gdzieś, ja jakoś jej nie mogę strawić!! – krzyknęłam jeszcze głośniej – nienawidzę jej tak samo jak ciebie – dodałam i pobiegłam na górę do swojego pokoju.

Po jakiś pięciu minutach, ktoś zaczął się do mojego pokoju dobijać.

- odejść kimkolwiek jesteś – powiedziałam

- proszę mogę wejść – usłyszałam męski głos – to ja Niall, mam dla ciebie jedzenie

- no dobra, niech będzie, ale tylko ty. – powiedziałam, a w tym samym momencie pokazał się Horanek z taca jedzenia

- ale ze mną nie ma nikogo – uśmiechnął się szeroko, ukazując przy tym rządek białych ząbków

- to dobrze, bo nie mam ochoty na rozmowę oprócz ciebie, bo ty mnie rozumiesz jak nikt inny. – uśmiechnęłam się do blondyna

- fajnie wiedzieć. – uśmiechnął się jeszcze szerzej je żeli w ogóle to jest możliwe.

Siedzieliśmy razem chyba do pierwszej rano, rozmawialiśmy, śmieliśmy się, nawet dowiedziałam się że Harry często o mnie opowiadał chłopakom.

- ja już muszę lecieć spać, bo jutro mamy rano wywiad i muszę się wyspać – puścił przelotny uśmieszek i wstał z łóżka – dobranoc Eve

- dobranoc Niall – przesłałam mu buziaka w powietrzu, a on udał że go złapał i schował do kieszeni, a potem wyszedł.


Ja szybko wstałam poszłam do łazienki umyłam się, ubrałam w piżamkę i poszła spać.



------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hej te wyzwiska które się pokazały i będą pokazywać to są tylko na potrzeby mojego bloga. Nie chce oczywiście tym nikogo obrazić.
PS. Następny rozdział postaram sie dodać jak najszybciej.
pozdrawiam Nadia :*